Ze leken al heel lang op de hoek te staan. Nadat

"Ze leken al heel lang op de hoek te staan. Nadat hij haar voor de laatste keer een kneepje in haar hand had gegeven, liep ze de hoek om en toen snel over het plein. Een klein, tenger figuurtje in een wit T-shirt en jeans. En terwijl hij haar nakeek, vroeg hij zich af of hij haar ooit nog zou zien, zelfs in het hotel. Toen hij haar volgde, bleef zij bij de deur van de Ritz staan en wuifde voor de laatste keer. Hij kon zichzelf wel slaan dat hij haar niet had gekust.

Hoofdstuk 4

Tot zijn verbazing sliep Peter die dag tot het middaguur. Hij was bekaf geweest toen hij om zes uur in de morgen thuiskwam. En toen hij wakker werd dacht hij meteen weer aan Olivia. Hij voelde zich alleen en ongelukkig zonder haar en hij zag door het raam dat het nog regende ook. Bij de croissants en koffie zat hij lang over Olivia na te denken en hij was benieuwd naar wat er gebeurd was toen ze vanmorgen vroeg terug was gegaan naar haar kamer. Zou haar man kwaad geweest zijn, of doodsbang en vreselijk ongerust, of alleen maar bezorgd. Hij kon zich niet voorstellen dat Katie zoiets zou doen. Maar twee dagen geleden had hij zich dat ook niet van zichzelf kunnen voorstellen. Hij had wel de hele nacht met Olivia willen blijven praten. Ze was zo eerlijk en zo open. Toen hij z'n koffie op had dacht hij aan sommige dingen die ze had gezegd, over haar eigen leven en over het zijne. Als hij door haar ogen naar zijn huwelijk keek, zag hij het ineens in een heel ander perspectief en voelde hij zich ongemakkelijk over Katie's relatie met haar vader. Ze stonden elkaar zo na dat hij zich eigenlijk buitengesloten voelde. En het zat hem behoorlijk dwars dat hij Katie niet over Suchard en over de reden van het oponthoud in Parijs kon vertellen. Zelfs al wilde hij het nog niet tegen Frank zeggen, hij had het graag aan zijn vrouw verteld, maar hij wist absoluut zeker dat dat niet kon.

Het was een vreemde gedachte dat het gisteravond gemakkelijker was geweest, er met een totaal vreemde over te praten. Olivia was zo meevoelend en aardig voor hem geweest en had meteen begrepen dat dat wachten een kwelling voor hem moest zijn. Hij wilde dat hij weer met haar kon praten en tijdens het douchen en aankleden merkte hij dat hij constant aan haar dacht... aan haar ogen... haar gezicht... die weemoedige blik toen ze wegliep en de pijn die hij voelde toen hij haar nakeek. Het was allemaal zo onwerkelijk. Het was bijna een opluchting toen een uur later de telefoon ging. Het was Katie. Hij had plotseling behoefte aan contact met haar, haar nader tot zich te brengen, voor zichzelf te bevestigen dat ze echt van hem hield. 'Hallo,' zei ze, 'hoe is het in Parijs?' Het was zeven uur in de ochtend voor haar, ze klonk opgewekt en monter en alweer gehaast.

Heel even aarzelde hij, wist niet wat hij haar kon vertellen. 'Prima. Ik mis je,' zei hij en ineens voelde hij het wachten op Suchard als een zware last op zijn schouders en de vorige avond als een droom. Of was Olivia nu de werkelijkheid en Katie de droom? Hij was nog steeds moe van de vorige nacht en het was allemaal zo verwarrend. 'Wanneer kom je naar huis?' vroeg ze terwijl ze aan haar koffie nipte en haar ontbijt beëindigde in Greenwich. Ze wilde de trein van acht uur naar New York pakken en was gehaast.

'Ik hoop over een paar dagen thuis te zijn,' zei hij nadenkend. 'In ieder geval aan het eind van de week. Suchard had wat vertraging met de tests en ik heb besloten om hier op de uitslag te wachten. Ik dacht dat hij er dan wat meer haast achter zou zetten.' 'Is die vertraging door iets belangrijks veroorzaakt, of gewoon door technische details?' vroeg ze en hij kon bijna Frank naast haar op het antwoord zien wachten. Hij wist zeker dat Frank haar al alles had verteld wat hij gisteren tegen hem had gezegd. En zoals altijd, moest hij op zijn woorden passen. Het zou linea recta naar haar vader gaan. 'Alleen wat kleinigheden. Je weet hoe pietepeuterig Suchard is,' zei Peter nonchalant.

'Het is een muggenzifter, als je het mij vraagt. Hij vindt problemen waar ze niet zijn. Pap zegt dat het in Genève geweldig goed ging.' Ze klonk trots op hem, maar een beetje koel. Door de jaren heen had hun relatie een paar vreemde wendingen genomen. Ze was minder teder tegen hem dan vroeger en ze uitte dat ook minder, tenzij ze een speelse bui had en met hem alleen was. Ze maakte deze ochtend geen bijzonder hartelijke indruk. 'Het ging inderdaad geweldig in Genève.' Hij glimlachte en probeerde zich haar voor de geest te halen, maar plotseling zag hij alleen maar Olivia's gezicht, Clivia die in de keuken in Greenwich zat. Het was een vreemd soort hallucinatie en hij zat er echt over in. Kate was zijn leven, niet Olivia Thatcher. Hij sperde zijn ogen verder open en staarde naar de regen achter zijn raam, probeerde zich daarop te concentreren. 'Hoe was het eten met je vader gisteravond?' Hij probeerde van onderwerp te veranderen. Hij wilde Vicotec niet met haar bespreken. Ze zouden in het weekend genoeg hebben om over te praten. 'Heel gezellig. We hebben massa's plannen gemaakt voor Martha's Vineyard. Pap gaat proberen daar dit jaar de volle twee maanden te blijven.' Ze klonk blij en Peter dwong zichzelf niet te denken aan wat Olivia had gezegd over geven en nemen. Zo was zijn leven al bijna twintig jaar en hij moest het nog steeds leven. ik weet dat hij daar de hele twee maanden blijft, jullie laten me allemaal in de steek in de stad.' Hij glimlachte om de gedachte en dacht toen aan zijn zoons. 'Hoe is het met de jongens?' Je kon duidelijk aan de klank van zijn stem horen hoeveel hij van hen hield.

'Ze hebben het druk. Ik zie ze haast nooit. Pat is van school, Paul en Mike kwamen op de dag dat jij wegging thuis en dit huis ziet er weer uit als een stal. Ik ben voortdurend bezig sokken en jeans op te rapen en paren gympen bij elkaar te zoeken.' Ze wisten beiden dat ze gezegend waren, het waren alle drie prima kinderen. Peter vond het fijn om met hen op te trekken, dat had hij altijd gedaan. Nu hij Kate over hen hoorde praten, miste hij de jongens ineens."